Από ένα post στο Facebook σε μια νέα ζωή: Οικογένειες άφησαν την Αθήνα για τη Ζίτσα Ιωαννίνων
Μια ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τους άλλαξε τη ζωή. Η πρόσκληση για μετεγκατάσταση στα Φουρνά τους έκανε να πάρουν τη μεγάλη απόφαση. «Έγραψαν» το όνομά τους στη λίστα με τις 150 οικογένειες που εξέφρασαν την επιθυμία να εγκαταλείψουν την Αθήνα και κατέληξαν… στη Ζίτσα Ιωαννίνων. Η προσπάθεια της δασκάλας, Παναγιώτας Διαμαντή και του ιερέα του πανέμορφου χωριού που βρίσκεται «σκαρφαλωμένο» στη γραφική Ευρυτανία, αποδίδει καρπούς και μετατρέπεται σε «αντίδοτο» για τις ερημωμένες γωνιές της Ελλάδας.
Εδώ και ενάμιση μήνα, όπως δηλώνει αποκλειστικά στο Flash.gr η κυρία Νάνσυ Τσάμη, μάζεψε όλα της τα υπάρχοντα και εγκαταστάθηκε μαζί με το σύζυγό της και τα τέσσερα τους παιδιά, στο νέο τους σπίτι…
«Είδαμε την ανάρτηση που είχε κάνει στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η δασκάλα στα Φουρνά, οπότε ενδιαφερθήκαμε γιατί μας άρεσε πάντα το χωριό, είμαστε άνθρωποι του βουνού, παρόλο που δεν έχουμε μεγαλώσει στην επαρχία. Έτσι το αποφασίσαμε και πήραμε τηλέφωνο. Μιλήσαμε αρχικά με τον ιερέα του χωριού και στη συνέχεια με την κυρία Διαμαντή. Δεν υπήρχε όμως άλλη διαθεσιμότητα για το χωριό εκεί, καθώς μας είπαν ότι είναι πλήρεις αφού περίμεναν ακόμα δύο οικογένειες. Ωστόσο μας ανέφεραν ότι συνεργάζονται με τη Ζίτσα κι αν ενδιαφερόμαστε να έρθουμε να δούμε το μέρος. Είπαμε ναι. Μετά από δύο ημέρες πράγματι ήρθαμε, είδαμε το χωριό μαζί με τα δύο μεγαλύτερα παιδιά μας, δέκα και έντεκα ετών. Τους άρεσε πάρα πολύ και το ίδιο άρεσε και σε εμάς. Έτσι καταλήξαμε στην απόφαση να έρθουμε κοντά στη φύση, ώστε να νιώθουν πιο ελεύθερα τα παιδιά μας και μπορώ να πω ότι είναι φανταστικά. Δεν μας λείπει τίποτα. Έχει δουλειές, έχει σούπερ μάρκετ, έχει τα πάντα. Απέχουμε μόλις είκοσι λεπτά από την πόλη των Ιωαννίνων. Σκεφτείτε πως όταν μέναμε στο δάσος Χαϊδαρίου, θέλαμε τουλάχιστον 40 λεπτά για να φτάσουμε στο κέντρο της Αθήνας.»
Η καθημερινότητα στην Αθήνα είχε μετατραπεί σ’ ένα μαρτύριο, συμπληρώνει η κυρία Τσάμη, γι αυτό και η απόφαση να εγκαταλείψουν τη μεγαλούπολη ήταν πολύ πιο εύκολη απ’ ότι μπορεί να φανταστεί κανείς…
«Πραγματικά ζούσα το χειρότερό σενάριο. Το να ετοιμάζω τα παιδιά το πρωί. Να τα πηγαίνει ο σύζυγος σχολείο, ν’ αφήνω τη δουλειά μου για μία ώρα για να τα πάρω από το σχολείο, να τα πηγαίνω σπίτι, να τα ταΐζω, να τα πηγαίνω στη μελέτη. Να επιστρέφω στη δουλειά, να τα παίρνω από τη μελέτη, να τα πηγαίνω αγγλικά. Να πηγαίνω σπίτι για μισή ώρα και να ξαναπηγαίνω να τα παίρνω από τα αγγλικά! Έφτανε 8 η ώρα το βράδυ κι έλεγα «Ζωή είναι αυτή;» και την άλλη μέρα έκανα ακριβώς τα ίδια πράγματα!
Γι αυτό και η απόφαση να εγκαταλείψουμε την πόλη ήταν εύκολη, το δύσκολο κομμάτι ήταν η ίδια η μετάβαση ως προς το να καταφέρουμε να μπούμε σε μια ρουτίνα. Να ξεκινήσουμε τις δουλειές μας και ταυτόχρονα να μετακομίσουμε στο νέο μας σπίτι, καθώς όπως σας είπα έχουμε τέσσερα παιδιά. 3, 4, 10 και 11 ετών! Έπρεπε συνεπώς να ρυθμιστούν όλες οι λεπτομέρειες όσο πιο γρήγορα γινόταν. Γιατί η αλήθεια είναι πως στην αρχή ένιωθα μια ανασφάλεια. Πού θα πάνε αγγλικά, πού θα βρω γιατρό, πού θα βρω το ένα και το άλλο. Στη συνέχεια όμως όλα αυτά τα απέβαλα καθώς τα πάντα έχουν σταθεροποιηθεί.
-Σχολείο που πάνε τα παιδιά;
Πάνε εδώ στη Ζίτσα. Στο δημοτικό, στο νηπιαγωγείο και στον παιδικό σταθμό.
-Επαγγελματικά αποκατασταθήκατε γρήγορα;
Ναι. Η κυρία Γιώτα Διαμαντή είχε κανονίσει και γι' αυτό. Ο σύζυγός μου ήρθε στο χωριό και μετά από δύο ημέρες εργαζόταν. Εγώ προς το παρόν είμαι στο ταμείο ανεργίας, καθώς είμαστε μόλις ενάμιση μήνα στο χωριό και πρέπει να τακτοποιηθούν πρώτα απ’ όλα τα παιδιά, οπότε δεν έχω ξεκινήσει ακόμα.»
«Εδώ τα παιδιά μας είναι χαρούμενα κι ελεύθερα-Όλοι οι συγχωριανοί μας υποστηρίζουν»
Τώρα πια λέξεις όπως ελευθερία, ασφάλεια, συμπαράσταση, ψυχική ηρεμία, έχουν προστεθεί στην καθημερινότητα της οικογένειας, μας λέει η πολύτεκνη μητέρα, αφού στο χωριό οι γονείς βρήκαν ένα ιδιαίτερα υποστηρικτικό δίκτυο και τα παιδιά τους βρήκαν την ανεμελιά που θα έπρεπε κανονικά να συντροφεύει όλα τα παιδιά…
«Τα παιδιά μας εδώ είναι χαρούμενα, είναι ελεύθερα. Παρόλο που είναι μικρά, εδώ μπορώ και τα αφήνω να παίζουν άφοβα. Δεν έχω συνέχεια το μυαλό μου απασχολημένο. Μήπως περάσει κάποιο αυτοκίνητο, μήπως περάσει κάποιος και τ’ αρπάξει. Εδώ νιώθουμε πιο άνετα για την ασφάλεια τους. Και μεγαλώνουν πιο ωραία, κοντά στη φύση. Επίσης στο χωριό τα γνωρίζουν όλοι κι εμείς ξέρουμε τα παιδιά που είναι μαζί τους. Οι άνθρωποι που βρήκαμε είναι πολύ κοινωνικοί, πολύ καλοί. Στο να σε αγκαλιάσουν, να σε βοηθήσουν σε ό,τι χρειαστείς. Τις προάλλες έψαχνα για ξύλα και μου έφεραν οι συγχωριανοί μας. Είναι όλοι πρόθυμοι. Πρόθυμοι άνθρωποι στα πάντα.
Στην Αθήνα δεν ζούσαμε έτσι. Η κίνηση. Ο συνωστισμός. Οι φοβίες σχετικά με τα παιδιά. Πρέπει να είσαι μονίμως από πάνω τους. Εγώ εργαζόμουν κι αν το αφεντικό μου δεν μου έδινε άδεια, δεν μπορούσα να φύγω για να τα πάρω από το σχολείο και να πάω στη μελέτη. Εδώ πάνε μόνα τους. Δεν έχω αυτήν την έγνοια. Ούτε πολλά αμάξια κυκλοφορούν, αλλά και οι αποστάσεις είναι κοντινές. Έτσι δεν φοβάμαι να συνοδεύσουν οι μεγάλες μου κόρες, τις μικρές στο σχολείο.»
Ακόμα δύο οικογένειες ετοιμάζονται να μετεγκατασταθούν στη Ζίτσα ενώ τα σχολεία δεν έβαλαν τελικά λουκέτο!
Η μετεγκατάσταση στη Ζίτσα Ιωαννίνων ωστόσο, είναι ένα νέο κεφάλαιο στη ζωή κι άλλων οικογενειών, δηλώνει στο Flash.gr o Πρόεδρος της τοπικής κοινότητας, Σπύρος Παντούλας. Μέχρι τις αρχές του καλοκαιριού, συνολικά τρεις οικογένειες μέσα από πρόγραμμα της άοκνης δασκάλας από τα Φουρνά, «Νέα Ζωή στο χωριό» θα έχουν κάνει ακριβώς αυτό. Θα έχουν γυρίσει μια νέα σελίδα στη ζωή τους και θα τη γεμίσουν με «χρώματα» της ελληνικής επαρχίας και νέα όνειρα για το μέλλον. Είναι απαραίτητο όμως, συμπληρώνει ο κύριος Παντούλας, να τους στηρίξει παράλληλα και η ελληνική Πολιτεία…
«Ξεκινήσαμε την επαφή μας με την κυρία Διαμαντή στις αρχές του ‘25. Έτσι τον Σεπτέμβριο που μας πέρασε ήρθε η πρώτη οικογένεια με τα τέσσερα παιδάκια. Μέχρι τα μέσα Φλεβάρη περιμένουν τη δεύτερη οικογένεια με δύο παιδιά, δέκα και δώδεκα ετών και ήδη μιλάμε με ακόμα δύο οικογένειες. Θέλω να πιστεύω πως μέχρι τον Μάιο, το αργότερο, θα έχει έρθει και τρίτη οικογένεια με τέσσερα παιδιά.
Και να σημειώσω εδώ πως εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε, αλλά και πάλι δεν βλέπουμε κάποια ουσιαστική ενίσχυση από την πολιτεία. Ζητάμε ενίσχυση των οικογενειών. Για παράδειγμα, υπάρχει το πρόγραμμα μετεγκατάστασης στον Έβρο που προσφέρει επίδομα έως 10.000€ για μόνιμη εγκατάσταση σε Δήμους όπως της Ορεστιάδας, του Διδυμοτείχου, του Σουφλίου. Πρόσφατα το πρόγραμμα αυτό επεκτάθηκε μέχρι την Καστοριά. Η περιφέρεια Ηπείρου όμως έμεινε πάλι εκτός.»
Και κάπως έτσι μια κοινότητα με μόλις 350 μόνιμους κατοίκους, ξαναζωντανεύει, ακολουθώντας το παράδειγμα που χάραξαν τα Φουρνά Ευρυτανίας. Ήδη, μέχρι στιγμής, έχουν προστεθεί άλλα 15-20 άτομα, ενώ μέχρι το τέλος του 2026 ευελπιστούν, μας λέει ο Πρόεδρος της κοινότητας, ν’ αγγίξουν τους 50 νέους συγχωριανούς! Ως επί το πλείστον, παιδιά σχολικής ηλικίας. Απόδειξη ότι ήδη οι παρουσίες αυξάνονται στους μαθητικούς καταλόγους, με αποτέλεσμα να μην μπει λουκέτο τελικά στον παιδικό σταθμό και στο νηπιαγωγείο του χωριού, όπως είχε αρχικά προγραμματιστεί…
«Για τη σχολική χρονιά ‘25-‘26 ο παιδικός σταθμός και το νηπιαγωγείο μας, ήταν να παραμείνουν κλειστά αφού θα είχαν κάτω από δύο μαθητές. Τώρα όμως λειτουργούν και μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς θα φιλοξενούν δέκα παιδιά. Επίσης, το δημοτικό μας από 15 μαθητές πέρυσι, φέτος έχει 18 ενώ μέχρι το τέλος της χρονιάς νομίζω θα ξεπεράσουμε τους 20. Συνολικά δηλαδή θα φοιτούν 30 παιδιά!».
Όσο για εκείνους που διστάζουν, είναι πιο δύσπιστοι ή τέλος πάντων οι φοβίες τους νικούν τις επιθυμίες τους για μια νέα ζωή στο χωριό, η απάντηση της κυρίας Τσάμη, δεν αφήνει περιθώρια αμφιβολίας. Θ’ αλλάζατε κάτι μετά την απόφαση της μετεγκατάστασης τη ρωτάμε κι εκείνη μας απαντά…
«Πραγματικά δεν θα άλλαζα τίποτα. Ναι, υπήρχαν και στιγμές φοβίας. Στιγμές που σκεφτόμασταν μήπως πήραμε τη λάθος απόφαση. Όταν όμως τα βάλεις όλα στη σειρά, θα δεις πόσο καλύτερες είναι οι συνθήκες εδώ. Δεν υπάρχει λόγος να πας στην Αθήνα μετά από αυτό. Τελειώσαμε. Δεν υποφέρεται. Δεν υποφέρεται όταν υπάρχουν τόσοι άνθρωποι σε μία πόλη και δεν έχεις να αφήσεις κάπου για πέντε λεπτά το αυτοκίνητό σου.
-Τι δεν θα σας λείψει συνεπώς από την Αθήνα;
Εκτός από τους ανθρώπους μας, που μας λείπουν αλλά εννοείται πως μιλάμε κάθε μέρα, τίποτε άλλο. Τίποτα. Δεν έχει τίποτα λιγότερο εδώ. Θέλεις να βγεις για διασκέδαση; Θέλεις να βγεις για φαγητό; Εδώ, μέσα σε μια ώρα έχεις πάει στα πιο απίθανα μέρη!»
